Ben hayatı film gibi yaşadığımı sanıyorum ya, sağ olsun Yüce Mevlam da gün geliyor başrol, gün geliyor arkadan geçip giden figüran rolünü veriyor zat-ı alime.
Bazen kurum kurum kuruluyorum kendimce, bazen de haddimi bildiriyor bana dünya.
Merak ediyorum da; acaba çok izlenen, hatta reyting rekorlarını alt üst eden bir sit com mu hayatım ? Yoksa, izleyicinin sadece alasga frigo yemek için yarısını beklediği sıkıcı bir sanat filmi mi? El alem ne düşünürse düşünsün ben sonunda ne olacak diye oturdum, ilk günden bu yana kaçırmadan izliyorum.
Yönetmenim merak etmeyiniz!!!
Var sadık bir seyirciniz!!! Son zamanlarda da “e yuh artık uzatmak için saçmalayıp durdular” dedirtecek bir karmaşa şeklinde gidiyor bizim dizi.
Kim bilir kaç bininci bölümde, kabak tadı verdi iyice.
Ben de keşmekeşin tam ortasında kulaç atıyorum bir sağa bir sola. Derin derin nefesler alıp kişisel gelişim kitaplarından öğrendiğim repliklerle tebessüm etmeye çalışıyorum hayata. Yarısından fazlası palavra da olsa. Bir yanından tutturmaya çalışıyorum dikiş. Çürük olsa da iplik.
Diyorum ki “İzin vermeyeceğim kimsenin kendi hayatımda benden rol çalmasına.”
Sonra sen çıkıyorsun yine sahneye. Benim sahneme. Giriyorsun hayatıma. Bir kez daha “kabul” diyorum. Açman için tüm kartlarını , tüm samimiyetimle topluyorum masayı. Değişir sanıyorum insan. Değişirsin sanıyorum. Yanılıyorum bir kez daha.
Ve yeniden görüyorum ki ; can yakmak bir meslek olsaydı eğer, seni ordinaryüs profesör ilan ederdiler. Madalyalarını takacak yer, plaketlerini koyacak raf bulamazdın kendine. Ve ben, ilerlemen için sonsuz fırsatlar yaratırdım sana, kendi ellerimle. Eee, her başarılı erkeğin arkasında bir dişi vardır en nihayetinde.
Tamam belli ki kopamıyorum senden. Belli ki alışkanlık denilen illetin aşktan da sevgiden de daha ağır bir yanı var. Biliyorum ki celladına sevdalı tüm zavallılar.
Madem buradasın yine, madem hayatımdasın, madem bu dizinin erkek kahramanısın o zaman teslim ediyorum seni seyircinin ellerine.
Artık merak etsin dursunlar, seninki nasıl bir kalptir diye.
Taştan mı , demirden mi? Taşıması zor değil mi?
Hiç yanmadın mı, eğilip bükülmedin mi?
Ben yapamıyorum ya, yapışıp koluna sorsunlar yol ortasında.
“Ne istiyorsun kızdan , kaç bölüm buralardasın, gitmek mi yoksa kalmak mı maksadın?” acaba. Anlat derdini başkalarına.
Neden varken bile yoksun hayatımda ? Neden kurtulamıyorsun benden o kadar fırsatın varken ? Neden gideyim deyip gidemiyor, kalayım dediğinde oturamıyorsun yanı başımda?
Neden canımı almakken niyetin canım diyorsun yalancıktan? Ya da tam tersi.
Ne bileyim hissettiğin hangisi.
Neden koşa koşa gelmen gerekirken hep kaçıyorsun uzağıma?
Seyircin karşında , uydur artık bir mazeret.
Severlerse seni, kal ilelebet bir bildikleri vardır. Sevmezler ise bir düşün, kim bilir nedenleri fazladır.
Belki çekerler kulağından “ayağını denk al koçum” derler.
Belki de basarlar bağırlarına. Benim haksız olduğuma karar verirler.
Hatta diziden gideyim diye imza kampanyası düzenlerler.
Sana da bana da başkasını uygun görürler.
Ama bence “bırak artık korkmayı da , artık tut şu kızın kolundan, kurun bir yuva” derler.
Korkma atmazlar seni kaynar kazanlara. Altına bolca odun koyup da gaz dökmezler. Yellemez kimsecikler alevi . Gerçi az bile sana cehennem ateşi ama kolay affeder seyirci de benim gibi.
24 KASIM CUMARTESİ 2007